Sola Special CD Drama 4

พอดีว่างๆแล้วเห็นว่าแปลได้ไม่ยากนักเลยแปลมาครับ แต่ก็ใช้เวลาไปชม.กว่าๆเหมือนกัน- -‘ ไม่ว่ายังไงก็เร่งแปลเร็วๆไม่ได้เลย มันจะออกมาเน่า T^T อันนี้ก็ไม่ถูกหมดหรอกครับ มีงงๆเหมือนกัน เชิญอ่านได้ตามสบายครับ

sola Sorairo Radio Shucchou-han 4 ”Aono Morimiya”
Sola Special CD Drama 4

y = โยริโตะ  a = อาโอโนะ m = มัทสึริ

โยริโตะ : กลับมาแล้วครับ
อาโอโนะ : โยริโตะ? ไม่ได้ไปส่งมานะกับโคโยริถึงบ้านเหรอ
y – ว่าจะทำอย่างนั้นอยู่หรอก แต่ถูกบอกเกรงใจอย่างเย็นชาเลยล่ะ
a – กรรมตามสนองแท้ๆ
y – ไม่ใช่สักหน่อย นั่นมันเข้าใจผิด
a – ล้อเล่น
y – พี่ครับ…
y – แต่ว่า โชคดีจัง
a – เรื่องอะไร?
y – ที่พี่ยอมรับมัทสึรึน่ะ
a – ไม่ใช่เรื่องใหญ่สักหน่อย
y – ขอโทษครับ ที่จริงผมควรจะปรึกษาเรื่องของมัทสึริให้เร็วกว่านี้  แต่ผมพูดไม่ค่อยออก…
a – ไม่ได้ใส่ใจเป็นพิเศษหรอก
y – นอกจากนั้น ที่จริงผมมีเรื่องที่ยังไม่ได้พูดอยู่ เกี่ยวกับมัทสึริ  บางทีพี่อาจจะไม่เชื่อ แต่คิดว่ามัทสึริจะเล่าให้พี่ฟังแน่นอน ไม่ใช่จากผมหรอก
a – โยริโตะ
y – อะไรเหรอครับ พี่
a – เช็ดจานให้หน่อย
y – อ่า อื้ม
y – จะว่าไปแล้ว มัทสึริล่ะ?
a – ชั้นหนึ่ง
y – อะไรกัน อย่างน้อยก็น่าจะมาช่วยเก็บกวาดกันบ้าง
a – ฉันบอกว่าไม่เป็นไรไปน่ะ  เพราะเห็นเธอพยายามจะต้ม—-(ฟังไม่ออก)ด้วยไมโครเวฟน่ะ
y – อีกแล้วเหรอ
a – อีกแล้ว?
y – ยัยนั่น บางทีก็ตามมาบ้านเหมือนกัน ขนาดไม่กี่วันก่อนก็มีใช้ไข่ดิบ…
a – ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว พูดถึงแต่มัทสึริตลอดเลย
y – เอ่อ ขอโทษที ผมเผลอไป  แต่ผมอยากให้พี่รู้เรื่องของมัทสึริให้มากขึ้นเหมือนกันนะ
a – ทำไม
y – ก็จากนี้ไป เราจะอาศัยอยู่ด้วยกันสามคนไงล่ะ
a – นั่นสินะ

a – นั่นคือสิ่งเดียวเท่านั้นที่ฉันปรารถนาในช่วงเวลาที่ไหลไปอย่างไม่มีจุดสิ้นสุด  ฉันแสวงหาความหมายของความสุขที่เกิดขึ้นในวันอันไกลโพ้นและดับสูญไป และทำเพียงแค่ฝากร่างกายไว้กับเวลาที่ผ่านเลยไปตลอดกาล
a – คำอธิษฐานเพียงหนึ่งเดียว มันเป็นคำอธิษฐานเล็กๆธรรมดา  แต่ว่า มันไม่อาจเป็นจริงได้อีกแล้ว  คำอธิษฐานของฉัน…

(เหตุการณ์ในอดีต)
y – พี่ครับ
a – โยริโตะ? ฉันบอกแล้วแท้ๆว่าเธอไม่ควรมาที่นี่อีก ถ้าโดนคนในหมู่บ้านเจอเข้า จะ…อีกรอบนะ
y – ผมไม่เป็นไรหรอก! ที่สำคัญ ทำไมพี่ถึงต้องเป็นเครื่องสังเวยด้วยล่ะ
a – เพราะมัน…ถูกกำหนดไว้แล้ว
y – เพราะถูกกำหนดไว้แล้ว…! ถูกขังปิดอยู่ในที่ที่แสงไม่สาดส่องตลอดอย่างนี้ ไม่ได้เจอใครทั้งสิ้นเนี่ยนะ!
a – ฉันไม่เป็นไรหรอก
y – พี่ครับ
a – ที่สำคัญ ให้ฉันฟังอีกสิ  วันนี้ท้องฟ้าเป็นยังไงเหรอ  รูปร่างของเมฆล่ะ? กลิ่นของลมล่ะ?
y – ก้อนเมฆวันนี้… เหมือนหิมะน่ะ
a – หิมะ? ทั้งที่เป็นหน้าร้อน?
y – เมฆเป็นเหมือนหิมะ ซ้อนทับกันอยู่บนภูเขาน่ะ  มันลอยขึ้นบนท้องฟ้าครามอย่างเร็วเลย
a – ลอยขึ้นอย่างเร็วเหรอ?
y – ใช่แล้ว  ยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ มันเปลี่ยนรูปร่างไปพร้อมกับเวลาที่ผ่านไปเชียวนะ ยังกับมีชีวิตอยู่แน่ะ  ผมก็อยากให้พี่… อยากให้พี่… ได้ดูด้วย
a – จากตรงนี้มองไม่เห็นท้องฟ้าก็จริง  แต่โยริโตะก็เล่าให้แทนแล้ว  สำหรับฉัน แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ
y – พี่ครับ ขอโทษ
a – ไม่หรอก ที่ต้องขอโทษคือฉันต่างหาก ที่ทำอะไรที่สมเป็นพี่สาวไม่ได้เลยสักอย่าง  ฉันอยาก ทำอาหารที่โยริโตะชอบให้ เย็บกิโมโนที่ลุ่ยให้ อยากทำสิ่งที่โยริโตะจะดีใจให้มากกว่านี้อีก
y – ผมน่ะ แค่มีพี่อยู่ด้วยตลอดไป แค่นั้นก็พอแล้ว
a – เรื่องนั้น…
y – ให้ไปบ่อน้ำยากะที่ไม่รู้จะมีจริงรึเปล่าเนี่ย บ้าชะมัด
a – หยุดพูดมากกว่านี้เถอะ
y – ถึงจะมียากะอะไรนี่อยู่จริงก็เหอะ เราก็ไม่รู้ใช่ไหมล่ะว่ามันก่อภัยพิบัติจริง
a – ห้ามสงสัยการตัดสินใจของหมู่บ้านนะ
y – พี่ครับ!
a – โยริโตะ ฟังสิ  นี่คือสิ่งที่ฉันเท่านั้นที่ทำได้
y – แต่..
a – ยังไงก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้แล้ว  คราวหน้า ถ้าฝนตกลงมา…
y – ฝน? หมายความว่าไง
a – ฉันจะถูกถวายไปยังบ่อน้ำของยากะพร้อมๆกับฝนน่ะ  และ ฉันจะไปยังที่อยู่ของยากะพร้อมๆกับฝนครั้งต่อไป  เพราะมัน… ถูกกำหนดไว้แล้ว
y – ไม่
a – ขอโทษนะ โยริโตะ ขอโทษจริงๆ
y – ไม่ ไม่!! (วิ่งออกไป)
a – อ๊ะ..
a – ไม่ว่าอย่างไรฉันก็ต้องตาย เพื่อปกป้องหมู่บ้านจากภัยพิบัติ  เข้าใจทีเถอะ ขอร้องล่ะ

(พูดคนเดียว)
a – ฉันถูกให้ใส่กิโมโนสีขาวมาตั้งหลายวันแล้ว และถูกพาออกมายังโลกภายนอกทีละก้าวพร้อมกับดาบสั้นอันหนึ่ง  ท้องฟ้าที่ฉันไม่ได้เงยหน้ามองมานาน ถูกปกคลุมไปด้วยเมฆสีเทาลอยต่ำ  ฉันได้ฟังจากโยริโตะมาหลายต่อหลายครั้ง ว่าเราไม่อาจเห็นรูปร่างของท้องฟ้าสีครามได้จากตรงนั้น
a – ตอนที่ฉันจะเดินขึ้นทางขึ้นภูเขาที่ไม่รู้ว่าสิ้นสุดที่ใด ความกังวลที่ดำมืดยิ่งกว่าเมฆฝนก็เข้ามาในใจ
a – ที่นี่คือทางเข้าหายากะงั้นเหรอ
a – ด้วยดาบสั้นนี้ ฉันจะสละชีวิตของตนให้กับยากะ  นั่นคือวิธีเดียวเท่านั้นที่จะปกป้องหมู่บ้านจากภัยพิบัติ  เพื่ออย่างนั้น ฉันจึงมีชีวิตอยู่ถึงตอนนี้  เพราะฉะนั้น…
y (ความคิด) – ผมน่ะ ขอแค่มีพี่อยู่ด้วยกันตลอด เท่านั้นก็พอแล้ว
a – โยริโตะ

มัทสึริ – ทำอะไรอยู่เหรอ?
a – เอ๋
m – ทำอะไรอยู่เหรอ ในที่แบบนั้น  ถ้าเธออยู่อย่างนั้น อาจจะเป็นหวัดเอานะ
a – หวัด?
m – น้ำมูกจะไหลไม่หยุด แล้วเป็นเรื่องลำบากนะ
a – ฉันมาสละชีวิตให้แท้ๆ
m – มนุษย์ ไม่เป็นหวัดเหรอ?
a – เป็นอยู่หรอก…
m – ถ้าอย่างนั้น มาทางนี้ก็ได้นะ
a – ฉัน… มีชีวิตอยู่ต่อไปได้เหรอ
m – ก็ได้นะ ทำไมเหรอ
a – เธอก่อภัยพิบัติต่อหมู่บ้าน…
m – ภัยพิบัติ?
a – เพราะอย่างนั้น ฉันเลย…ตลอด
m – ไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะ แต่ฉันไม่ออกไปจากที่นี่หรอก
a – ฉัน…อยู่ได้ ฉัน….มีชีวิต…อยู่ต่อไป…ได้
m – เอ้า บอกแล้วแท้ๆ ว่าจะเป็นหวัดเอา
a – ฮึก  นี่ไม่ใช่หวัดหรอก
m – งั้นเหรอ  แต่ว่า อย่าอยู่ตรงนั้นจะดีกว่า  เพราะงั้น มาทางนี้สิ
a – ฮึก… อื้อ
(แกร๊ก)
a – ถึงดาบสั้นที่ฉันจับไว้อยู่จะตกลงผืนดิน ฉันก็ไม่หันหลังกลับ แต่กลับจับมือของหญิงสาวที่ยื่นออกมาแทน  มือของยากะที่จับเป็นครั้งแรกนั้นเย็นสนิท แต่ก็อบอุ่นจากตรงไหนสักแห่ง
y – พี่ครับ!
a – โยริโตะ!
y – ดีจัง พี่ยังมีชีวิตอยู่
a – อื้อ
y – ขอโทษ จริงๆผมอยากมาให้เร็วกว่านี้ แต่ผมโดนเห็นตอนระหว่างทาง แล้วก็โดนพาตัวกลับไป
m – อาโอโนะ
y – พี่
a – อื้อ เด็กคนนี้คือยากะ
m – ใครน่ะ?
a – ฉันพูดแล้วใช่ไหมล่ะ? น้องชายคนสำคัญของฉัน
y – เด็กแบบนี้… คือยากะ?
m – เด็กแบบนี้?
a – อย่างที่โยริโตะพูดเลย  คนที่ก่อภัยพิบัติให้แก่หมู่บ้านคือ คนที่ดูท่าจะทำแม้แต่อาหารออกมาไม่ได้ดี เด็กแบบนั้นแหละ * อันนี้แปลกๆครับ งงๆอยู่
m – ฉันทำอาหารได้นะ
a – เพราะฉะนั้น ไม่ต้องกังวลอะไรแล้วล่ะ ไม่ต้องแล้ว
a – เพื่อฉันกับมัทสึริที่ไม่สามารถกลับไปยังหมู่บ้านได้ โยริโตะหลบสายตาของผู้คนเหมือนอย่างทุกๆวัน และเอาของที่จำเป็นมาส่งให้
a – โยริโตะกับฉัน และมัทสึริ  วิถีชีวิตแบบใหม่ที่เริ่มต้นขึ้นด้วยกันสามคน ราวกับว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน และที่นี่ ฉันมั่นใจว่ามีสิ่งที่ฉันปรารถนาอยู่อย่างแน่นอน เพราะฉะนั้น…

Chuy

Share

  • Add this entry to Hatena Bookmark

Follow Me

%d bloggers like this: